lutownica (język polski)
lutownica (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌlutɔvʲˈɲiʦ̑a], AS: [lutovʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) techn. narzędzie do lutowania; zob. też lutownica w Wikipedii
- (1.2) więz. nos[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik lutownica lutownice dopełniacz lutownicy lutownic celownik lutownicy lutownicom biernik lutownicę lutownice narzędnik lutownicą lutownicami miejscownik lutownicy lutownicach wołacz lutownico lutownice - przykłady:
- (1.1) Ogień zaprószył mężczyzna, który zapomniał wyłączyć lutownicę.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) lutownica elektryczna / gazowa / grzałkowa / kolbowa / oporowa / podgrzewana zewnętrznym źródłem ciepła / transformatorowa
- synonimy:
- (1.1) gw. (Górny Śląsk) lutkolba, lyjtkolba
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) narzędzie
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- (1.1) kolba, grot
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. lut mrz, lutowanie n, zlutowanie n, wylutowanie n, przylutowanie n, przylutowywanie n
- czas. lutować ndk., zlutować dk., wylutować dk., przylutowywać ndk., przylutować dk.
- przym. lutowniczy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. lutować + -nica
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nos
- angielski: (1.1) soldering iron
- baskijski: (1.1) soldagailu
- czeski: (1.1) páječka ż
- duński: (1.1) loddekolbe w
- esperanto: (1.1) lutilo
- hiszpański: (1.1) soldador
- łotewski: (1.1) lodāmurs m
- niemiecki: (1.1) Lötkolben m
- rosyjski: (1.1) паяльник m
- węgierski: (1.1) forrasztópáka
- włoski: (1.1) saldatore m
- źródła:
- ↑ Danuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa technicznego. Determinologizacja wyrazów z leksyki specjalnej, „Poradnik Językowy” nr 3/1979, s. 131.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.