lubczyk (język polski)
lubczyk (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈlupʧ̑ɨk], AS: [lupčyk], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) bot. roślina z rodziny selerowatych o żółtych kwiatach, używana jako przyprawa kuchenna, według wierzeń ludowych uważana za środek wywołujący miłość, afrodyzjak; zob. też lubczyk w Wikipedii
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik lubczyk lubczyki dopełniacz lubczyku lubczyków celownik lubczykowi lubczykom biernik lubczyk lubczyki narzędnik lubczykiem lubczykami miejscownik lubczyku lubczykach wołacz lubczyku lubczyki - przykłady:
- (1.1) (…) gdybym lubczyk miała, tobym mu go dała w miodzie (…)[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) lubieszczek
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) przyprawa
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- st.pol. lubszczyk < st.pol. lubszczek < łac. levisticus, wyraz ten nie ma związku z czasownikiem lubić[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) lovage
- francuski: (1.1) livèche ż
- hiszpański: (1.1) apio de monte m
- niemiecki: (1.1) Liebstöckel m, n
- rosyjski: (1.1) любисток m
- szwedzki: (1.1) libbsticka w, libsticka w
- źródła:
- ↑ J. I. Kraszewski: Stara baśń
- ↑ Stanisław Dobrzycki, Zdobycze językoznawstwa polskiego (ciąg dalszy), „Poradnik Językowy” nr 6–7/1904, s. 107.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.