kulminacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkulmʲĩˈnaʦ̑ʲja], AS: [kulmʹĩnacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) szczytowy punkt, najmocniejsze nasilenie jakiegoś procesu
- (1.2) astr. proces przejścia ciała niebieskiego poprzez płaszczyznę południka
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kulminacja kulminacje dopełniacz kulminacji kulminacji / przest. kulminacyj[1] celownik kulminacji kulminacjom biernik kulminację kulminacje narzędnik kulminacją kulminacjami miejscownik kulminacji kulminacjach wołacz kulminacjo kulminacje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) kulminacja górna • kulminacja dolna
- synonimy:
- (1.1) apogeum, szczyt
- (1.2) górowanie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. kulminować ndk.
- przym. kulminacyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. culminare od łac. culmen, culminis
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) кульмінацыя ż; (1.2) кульмінацыя ż
- bułgarski: (1.1) кулминация ż; (1.2) кулминация ż
- esperanto: (1.1) kulmino, apogeo
- hiszpański: (1.1) culminación
- interlingua: apogeo; (1.1) culmine; (1.2) culmination
- niemiecki: (1.1) Kulmination ż; (1.2) Kulmination ż
- rosyjski: (1.1) кульминация ż; (1.2) кульминация ż
- węgierski: (1.2) kulmináció
- włoski: (1.1) culmine; (1.2) culminazione
- źródła:
- ↑
Hasło „kulminacja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.