kozetka (język polski)
kozetka (1.1)
- wymowa:
- IPA: [kɔˈzɛtka], AS: [kozetka]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) wąski mebel bez oparcia, przeznaczony do leżenia
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kozetka kozetki dopełniacz kozetki kozetek celownik kozetce kozetkom biernik kozetkę kozetki narzędnik kozetką kozetkami miejscownik kozetce kozetkach wołacz kozetko kozetki - przykłady:
- (1.1) Otuliła się w wytarte futro, umieściła się wygodniej na kozetce i powróciła do książki[1].
- (1.1) Podchodzę do kozetki i układam się wygodnie. Zamykam oczy, ale natychmiast otwieram je na powrót, bo doznaję nieprzyjemnego uczucia zapadania się, zupełnie jak po dużej dawce alkoholu[2].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) reg. (Poznań) leżanka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. kozetkowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) ros. козетка < franc. causette < franc. causer → gawędzić, rozmawiać
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Tadeusz Borowski, Pożegnanie z Marią, 1947, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Jacek Głębski, Kuracja, 1998, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.