konklawe (język polski)

wymowa:

IPA: [kɔ̃ŋˈklavɛ], AS: [kõŋklave], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk-  ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) kośc. w Kościele katolickim: zgromadzenie wybierające papieża; obrady tego zgromadzenia. zob. też konklawe w Wikipedii

odmiana:

(1.1) nieodm.,

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	konklawe	konklawe
dopełniacz	konklawe	konklawe
celownik	konklawe	konklawe
biernik	konklawe	konklawe
narzędnik	konklawe	konklawe
miejscownik	konklawe	konklawe
wołacz	konklawe	konklawe

przykłady:

(1.1) Po śmierci papieża zwołuje się konklawe, na którym kardynałowie wybierają nowego papieża.

składnia:

kolokacje:

(1.1) uczestniczyć / brać udział w konklawe • zwoływać konklawe

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) śr.łac. conclave, śr.łac. cum clave → pod kluczem, zamknięci na klucz – ponieważ z tego zgromadzenia nie można wyjść (drzwi są zamknięte), dopóki nie zostanie wybrany papież

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) conclave
• baskijski: (1.1) konklabe
• białoruski: (1.1) канклаў m
• bułgarski: (1.1) конклав m
• czeski: (1.1) konkláve n
• duński: (1.1) konklave n
• hiszpański: (1.1) cónclave m
• interlingua: (1.1) conclave
• łaciński: (1.1) conclave n
• niemiecki: (1.1) Konklave n
• nowogrecki: (1.1) κονκλάβιο n, κογκλάβιο n
• rosyjski: (1.1) конклав m
• włoski: (1.1) conclave m

źródła: