koncyliaryzm (język polski)

wymowa:
IPA: [ˌkɔ̃nʦ̑ɨˈlʲjarɨsm̥], AS: [kõncylʹi ̯arysm̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.• nazal.• akc. pob.• i → j  ​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rel. doktryna w Kościele katolickim, zakładająca wyższość soboru nad papieżem; zob. też koncyliaryzm w Wikipedii
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
(1.1) Koncyliaryzm był popularny w środowiskach teologicznych w XIV w., podczas trwania schizmy zachodniej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) kurializm
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. koncyliacyjność ż, koncyliarysta m, koncyliacja ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. concillum + -yzm
uwagi:
tłumaczenia:
  • czeski: (1.1) konciliarismus m
  • hiszpański: (1.1) conciliarismo m
  • niemiecki: (1.1) Konziliarismus m
  • rosyjski: (1.1) концилиаризм m
  • słowacki: (1.1) konciliarizmus m
  • włoski: (1.1) conciliarismo m
źródła:
  1. 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.