komplecik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zdrobn. od komplet
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik komplecik kompleciki dopełniacz kompleciku[1] komplecików celownik komplecikowi komplecikom biernik komplecik kompleciki narzędnik komplecikiem komplecikami miejscownik kompleciku komplecikach wołacz kompleciku kompleciki - przykłady:
- (1.1) To nie komplet, lecz tylko mały komplecik.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. komplet m, kompletność ż, kompletowanie n
- czas. kompletować ndk.
- przym. kompletny
- przysł. kompletnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. komplet + -ik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: komplet
- źródła:
- ↑
Hasło „komplecik” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.