kompletność (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kɔ̃mˈplɛtnɔɕʨ̑], AS: [kõmpletność], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) cecha tego, co jest kompletne, nie ma braków
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik kompletność dopełniacz kompletności celownik kompletności biernik kompletność narzędnik kompletnością miejscownik kompletności wołacz kompletności - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) pełność
- antonimy:
- (1.1) niekompletność
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. komplet m, komplecik m, kompletowanie n
- czas. kompletować ndk.
- przym. kompletny
- przysł. kompletnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) completeness, integrity
- białoruski: (1.1) камплектнасць ż
- białoruski (taraszkiewica): (1.1) камплектнасьць ż
- bułgarski: (1.1) комплектност ż
- hindi: (1.1) अखंडता ż
- rosyjski: (1.1) комплектность ż
- ukraiński: (1.1) комплектність ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.