komornik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) adm. funkcjonariusz publiczny zajmujący się wykonywaniem rozstrzygnięć o roszczeniach cywilnych w drodze przymusu egzekucyjnego
- (1.2) reg. duch domowy
- (1.3) hist. chłop bez własnej ziemi
- (1.4) hist. wysoki urzędnik dworski w średniowiecznej Polsce
- (1.5) gw. (Bukowina) lokator[1]
- (1.6) daw. gw. (Czerniejewo) współlokator płacący czynsz[2]
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik komornik komornicy dopełniacz komornika komorników celownik komornikowi komornikom biernik komornika komorników narzędnik komornikiem komornikami miejscownik komorniku komornikach wołacz komorniku komornicy - przykłady:
- (1.1) Jeśli nie spłacimy tego kredytu, komornik zajmie nam mieszkanie.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) windykator, egzekutor
- (1.2) chowanek, chowaniec, chobołd, gospodarczyk, piecuch, latawiec, wychowaniec
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. komora ż, komorzy mos, Komorniki nmos
- forma żeńska komornica ż
- przym. komorniczy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. komora + -nik[3]
- (1.5) por. ukr. комірник[1]
- (1.6) pol. komorne + -ik[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.5) zobacz listę tłumaczeń w haśle: lokator
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.