kombinatoryka (język polski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) mat. dział matematyki zajmujący się badaniem liczby możliwych do utworzenia konfiguracji, które spełniałyby określone warunki w danej strukturze matematycznej; zob. też kombinatoryka w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kombinatoryka kombinatoryki dopełniacz kombinatoryki kombinatoryk celownik kombinatoryce kombinatorykom biernik kombinatorykę kombinatoryki narzędnik kombinatoryką kombinatorykami miejscownik kombinatoryce kombinatorykach wołacz kombinatoryko kombinatoryki - przykłady:
- (1.1) O dziwo nie miałem najmniejszego problemu ze zrozumieniem kombinatoryki w liceum.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. kombinatoryczny
- przysł. kombinatorycznie
- rzecz. kombinacja ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) combinatorics
- czeski: (1.1) kombinatorika ż
- francuski: (1.1) combinatoire ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.