koleba (język polski)

koleba (1.1)

koleba (1.2)

wymowa:

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) schronienie w górach, szałas lub zagłębienie skalne^[1]

(1.2) górn. kopalniany wagonik-wywrotka^[1]

(1.3) archit. cylindryczne sklepienie w pomieszczeniach klasztornych^[2]

(1.4) daw. kołyska^[1]

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	koleba	koleby
dopełniacz	koleby	koleb
celownik	kolebie	kolebom
biernik	kolebę	koleby
narzędnik	kolebą	kolebami
miejscownik	kolebie	kolebach
wołacz	kolebo	koleby

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) koliba

(1.2) reg. śl. kolyba

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kolebanie n, kolebka ż, kolebeczka ż, kolebusia ż, kolebowość ż, kolebkowość ż, kolebkowatość ż

czas. kolebać ndk.

przym. kolebkowy, kolebkowaty

przysł. kolebowy, kolebkowo

związki frazeologiczne:

etymologia:

rum. colibă (chata, szałas), alb. kolibe, z gr. καλύβη (kalýbē)^[3]

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: