knock-out (język polski)
po knock-oucie (1.1)
- wymowa:
- (spolszczona) ‹nokaut›
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) sport. w sportach walki: cios powalający przeciwnika i uniemożliwiający dalszy pojedynek[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik knock-out knock-outy dopełniacz knock-outu knock-outów celownik knock-outowi knock-outom biernik knock-out knock-outy narzędnik knock-outem knock-outami miejscownik knock-oucie knock-outach wołacz knock-oucie knock-outy - przykłady:
- (1.1) Nie doszło do knock-outu, ale rywal wstał trochę zamroczony.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) nokaut
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. knock-out < ang. knock out
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nokaut
- źródła:
knock-out (język angielski)
- wymowa:
- bryt. IPA: /ˈnɒkaʊt/
- znaczenia:
rzeczownik policzalny
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.