knebel (język polski)
knebel (1.3)
- wymowa:
- IPA: [ˈknɛbɛl], AS: [knebel]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) książk. szmata wepchnięta komuś przemocą do ust, aby uniemożliwić mu wydobycie głosu; zob. też knebel w Wikipedii
- (1.2) książk. przen. coś, co ogranicza swobodne wypowiadanie się
- (1.3) seks. zabawka erotyczna przypominająca knebel (1.1) wykonana najczęściej z tworzyw sztucznych
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik knebel kneble dopełniacz knebla knebli celownik kneblowi kneblom biernik knebel kneble narzędnik kneblem kneblami miejscownik kneblu kneblach wołacz kneblu kneble - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) knebel cenzury
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. kneblować ndk., zakneblować dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Knebel[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) gag
- hiszpański: (1.1) mordaza ż
- japoński: (1.1) 猿轡(さるぐつわ)
- niemiecki: (1.1) Knebel m
- rosyjski: (1.1) кляп m
- szwedzki: (1.1) munkavle w
- ukraiński: (1.1) кляп m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.