klerk (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) rzad. książk. osoba wykształcona trzymająca się z dala od życia politycznego
- (1.2) książk. średniowieczny student lub magister wędrujący z jednej Alma Mater do drugiej
- (1.3) daw. urzędnik
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik klerk klerkowie dopełniacz klerka klerków celownik klerkowi klerkom biernik klerka klerków narzędnik klerkiem klerkami miejscownik klerku klerkach wołacz klerku klerkowie depr. M. i W. lm: (te) klerki - przykłady:
- (1.1) Czasy po 2007 roku przejdą do historii polskiej inteligencji jako okres zdrady klerków[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. klerkizm m
- przym. klerkowski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. clerc < łac. clericus < gr. κληρικός < gr. κλῆρος → duchowieństwo
- uwagi:
- (1.1) inna pisownia clerk
- tłumaczenia:
- włoski: (1.1) chierico m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.