kil (język polski)
kil (1.1)
- wymowa:
- , IPA: [cil], AS: [ḱil], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) żegl. belka na dnie kadłuba statku, ciągnąca się od dziobu do rufy; zob. też stępka w Wikipedii
- (1.2) zool. zaostrzona krawędź ciała niektórych zwierząt; zob. też kil (anatomia) w Wikipedii
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) stępka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: stępka
- źródła:
kil (esperanto (morfem))
- wymowa:
- znaczenia:
morfem
- (1.1) mar. kil
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pochodne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
kil (język szwedzki)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (1.1) klin
- odmiana:
- (1.1) en kil, kilen, kilar, kilarna
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
kil (volapük)
- wymowa:
- znaczenia:
liczebnik
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.