kadłub (język polski)
kadłub (1.1) silnika
stelaż kadłuba (1.2)
kadłub (1.3)
- wymowa:
- IPA: [ˈkadwup], AS: [kadu̯up], zjawiska fonetyczne: wygł.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) główny element konstrukcyjny łączący w całość pozostałe części, zespoły i podzespoły; trzon konstrukcji; zob. też kadłub w Wikipedii
- (1.2) pot. kadłub (1.1) statku
- (1.3) pot. kadłub (1.1) samolotu
- (1.4) anat. tułów, szczególnie jeśli bez kończyn
- (1.5) daw. wydrążony pień
- odmiana:
- (1.1-5)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kadłub kadłuby dopełniacz kadłuba kadłubów celownik kadłubowi kadłubom biernik kadłub kadłuby narzędnik kadłubem kadłubami miejscownik kadłubie kadłubach wołacz kadłubie kadłuby - przykłady:
- (1.1) Siły występujące w kadłubie w czasie pracy mogą wywołać w nim znaczne naprężenia i odkształcenia.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) kadłub statku wodnego / samolotu • wielokadłubowy • jednokadłubowy • dwukadłubowy • bezkadłubowy
- synonimy:
- (1.1-4) korpus
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- zdrobn. kadłubek m
- przym. kadłubowy
- związki frazeologiczne:
- kadłub łoża
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) body; (1.2) hull, hulk; (1.3) fuselage; (1.4) body
- czeski: (1.3) trup m
- esperanto: (1.3) fuzelaĝo
- kaszubski: (1) srąb m
- niemiecki: (1.1) Rumpf m
- rosyjski: (1.2) остов m, корпус m; (1.3) корпус m, фюзеляж m; (1.4) туловище n
- słowacki: (1.1) trup m; (1.4) trup m
- szwedzki: (1.1) stomme w; (1.4) stomme w
- ukraiński: (1.3) ко́рпус m, фюзеля́ж m; (1.4) ту́луб m
- węgierski: (1.2) hajótest
- wilamowski: (1.1) kadłu̇p m, kadłüp m; (1.2) kadłu̇p m, kadłüp m; (1.3) kadłu̇p m, kadłüp m; (1.4) kadłu̇p m, kadłüp m; (1.5) kadłu̇p m, kadłüp m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.