kaudal (język niemiecki)

wymowa:

IPA: [kaʊ̯ˈdaːl]

​

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) anat. ogonowy

odmiana:

(1.1)

(zob. deklinacja przymiotnikowa)		liczba pojedyncza			liczba mnoga
przypadek	deklinacja	m	ż	n	m ż n
Nom.	słaba mieszana mocna	der kaudale ein kaudaler kaudaler	die kaudale eine kaudale kaudale	das kaudale ein kaudales kaudales	die kaudalen kaudalen kaudale
Gen.	słaba mieszana mocna	des kaudalen eines kaudalen kaudalen	der kaudalen einer kaudalen kaudaler	des kaudalen eines kaudalen kaudalen	der kaudalen kaudalen kaudaler
Dat.	słaba mieszana mocna	dem kaudalen einem kaudalen kaudalem	der kaudalen einer kaudalen kaudaler	dem kaudalen einem kaudalen kaudalem	den kaudalen kaudalen kaudalen
Akk.	słaba mieszana mocna	den kaudalen einen kaudalen kaudalen	die kaudale eine kaudale kaudale	das kaudale ein kaudales kaudales	die kaudalen kaudalen kaudale
nie stopniuje się

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przym. caudalis

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: