karanie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kaˈrãɲɛ], AS: [karãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od karać
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik karanie dopełniacz karania celownik karaniu biernik karanie narzędnik karaniem miejscownik karaniu wołacz karanie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. karać ndk.
- przym. karalny, karny
- rzecz. ukaranie n, karalność ż, karny mrz, karniak mzw
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- niemiecki: (1.1) Strafen n, Bestrafen n
- źródła:
karanie (slovio)
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- карание
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) kara
- odmiana:
- (1.1) lm karanies
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.