kantata (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kãnˈtata], AS: [kãntata], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) muz. utwór muzyczny na głosy solowe; zob. też kantata w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kantata kantaty dopełniacz kantaty kantat celownik kantacie kantatom biernik kantatę kantaty narzędnik kantatą kantatami miejscownik kantacie kantatach wołacz kantato kantaty - przykłady:
- (1.1) "Oda do radości" – finałowa kantata z IX Symfonii Ludwiga van Beethovena jest hymnem Unii Europejskiej.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- wł. cantata
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cantata
- bułgarski: (1.1) кантата ż
- czeski: (1.1) kantáta ż
- interlingua: (1.1) cantata
- kataloński: (1.1) cantata ż
- niemiecki: (1.1) Kantate ż
- rosyjski: (1.1) кантата ż
- słowacki: (1.1) kantáta ż
- ukraiński: (1.1) кантата ż
- węgierski: (1.1) kantáta
- włoski: (1.1) cantata ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.