kankan (język polski)
_1895-6.jpg.webp)
kankan (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈkãŋkãn], AS: [kãŋkãn], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk-
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) choreogr. francuski, kabaretowy taniec rewiowy; zob. też kankan (taniec) w Wikipedii
- (1.2) muz. muzyka do tego tańca
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kankan kankany dopełniacz kankana kankanów celownik kankanowi kankanom biernik kankana kankany narzędnik kankanem kankanami miejscownik kankanie kankanach wołacz kankanie kankany - przykłady:
- (1.1) Na estradzie pięć dziewczyn tańczyło kankana.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) tańczyć kankana
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. kankanowy
- rzecz. kankanistka ż, kankanista mos
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od franc. cancan[1][2] → pierwotnie slang. kaczka, następnie kankan (1.1)[2]
- w języku polskim pierwszy raz zanotowane w 1861 roku[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) can-can
- baskijski: (1.1) kankan
- bułgarski: (1.1) канкан m; (1.2) канкан m
- duński: (1.1) cancan w
- francuski: (1.1) cancan m
- hiszpański: (1.1) cancán m
- interlingua: (1.1) cancan
- niemiecki: (1.1) Cancan m
- słowacki: (1.1) kankán m
- źródła:
- ↑
Hasło „kankan” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 3 Hasło „kankan” w: Andrzej Bańkowski, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13016-4, s. 620.
kankan (język baskijski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) choreogr. kankan
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.