jurgieltnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [jurʲˈɟɛltʲɲik], AS: [i ̯urʹǵeltʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. sprzedawczyk, zdrajca oddający swe usługi za pieniądze
- (1.2) hist. osoba otrzymująca roczny żołd (jurgielt)
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jurgieltnik jurgieltnicy dopełniacz jurgieltnika jurgieltników celownik jurgieltnikowi jurgieltnikom biernik jurgieltnika jurgieltników narzędnik jurgieltnikiem jurgieltnikami miejscownik jurgieltniku jurgieltnikach wołacz jurgieltniku jurgieltnicy - przykłady:
- (1.1) Polscy jurgieltnicy sprzeciwiają się budowie elektrowni atomowej[1].
- (1.1-2) Obradom sejmu przewodniczył Poniński, który jako jurgieltnik otrzymywał z ambasady rosyjskiej stałą roczną pensję w wysokości 24 000 dukatów[2].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. jurgielt m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem.[3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ z Internetu
- ↑ z Wikipedii
- ↑ Tadeusz Bujnicki, Pozytywizm, WSiP, Warszawa 1989, s. 282.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.