jubilat (język polski)
- wymowa:
- IPA: [juˈbʲilat], AS: [i ̯ubʹilat], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. podn. osoba, która obchodzi swój jubileusz – okrągłe urodziny, rocznicę ślubu lub innego wydarzenia
- (1.2) pot. osoba obchodząca swoje urodziny[1]
- (1.3) książk. daw. emeryt, zwłaszcza duchowny[2]
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jubilat jubilaci dopełniacz jubilata jubilatów celownik jubilatowi jubilatom biernik jubilata jubilatów narzędnik jubilatem jubilatami miejscownik jubilacie jubilatach wołacz jubilacie jubilaci - przykłady:
- (1.1) Na złote gody kupiliśmy naszym jubilatom kosz kwiatów.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. jubileusz m
- forma żeńska jubilatka ż
- przym. jubilacki, jubileuszowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.2) nie mylić z solenizantem, czyli osobą, która obchodzi imieniny lub urodziny nieokrągłe.
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) jubilarian
- bułgarski: (1.1) юбиляр m
- jidysz: (1.1) יובילאַר m (jubilar)
- szwedzki: (1.1) jubilar w
- ukraiński: (1.1) ювіляр m
- źródła:
- ↑ http://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/jubilat-i-solenizant;14520.html
- ↑
Hasło „jubilat” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.