jeźdźczyni (język polski)
jeźdźczyni (1.1)
- wymowa:
- IPA: [jɛ̇ɕʨ̑ˈʧ̑ɨ̃ɲi], AS: [i ̯ėśćčỹńi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• podw. art.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przest. rzad. osoba płci żeńskiej jeżdżąca na jakimś zwierzęciu wierzchowym, uprawiająca jazdę konną[1][2]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jeźdźczyni jeźdźczynie dopełniacz jeźdźczyni jeźdźczyń celownik jeźdźczyni jeźdźczyniom biernik jeźdźczynię jeźdźczynie narzędnik jeźdźczynią jeźdźczyniami miejscownik jeźdźczyni jeźdźczyniach wołacz jeźdźczyni jeźdźczynie - przykłady:
- (1.1) Wtedy uda, piersi, ramiona jeźdźczyni harmonijnie z ruchami konia unosiły się, opadały i ciągnęły na siodle.[3]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) amazonka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. jeździectwo n
- forma męska jeździec mos
- czas. przyjeżdżać, jechać, jeździć ndk.
- przym. jeździecki
- przysł. jeździecko
- wykrz. jazda
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. jeździec + -yni[4]
- uwagi:
- (1.1) por. amazonka
- (1.1) Współcześnie wyraz jest rzadko spotykany[4].
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: amazonka
- bułgarski: (1.1) ездачка ż
- czeski: (1.1) jezdkyně ż
- litewski: (1.1) jojikė ż
- słowacki: (1.1) jazdkyňa ż
- źródła:
- ↑ Witold Doroszewski, Słownik języka polskiego, t. 3, 1961, s. 413.
- ↑
Hasło „jeźdźczyni” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Stefan Żeromski, Przedwiośnie
- 1 2 Porada „jeźdźczyni?” w: Poradnia językowa PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.