inkryminować (język polski)

wymowa:
​ IPA: [ˌĩŋkrɨ̃mʲĩˈnɔvaʨ̑], AS: [ĩŋkrỹmʹĩnovać], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -nk- • akc. pob.
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) książk. obwiniać, stawiać zarzuty
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Prawo, by było szanowane, musi być skuteczne, a sankcje karne – adekwatne do inkryminowanego czynu[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. inkryminowanie n, inkryminacja ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. incriminer → oskarżać[2] < śr.łac. incriminare → obwiniać, oskarżać[3]
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) incriminate
  • arabski: (1.1) جرم (ǧarrama)
  • białoruski: (1.1) інкрымінаваць
  • duński: (1.1) inkriminere
  • jidysz: (1.1) אינקרימינירן (inkriminirn), שולדיקן (szuldikn)
  • niemiecki: (1.1) inkriminieren, beschuldigen
  • rosyjski: (1.1) инкриминировать
  • włoski: (1.1) incriminare
źródła:
  1. ↑ Dawid Warszawski, Dycha za sztacha?, „Gazeta Wyborcza”, 1992-05-26, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. ↑ publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „incriminer” w: Centre National de Ressources Textuelles et Lexicales.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.