hinken (język niderlandzki)

wymowa:

​

znaczenia:

czasownik

(1.1) kuleć, utykać

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

hinken (język niemiecki)

wymowa:

IPA: [ˈhɪŋkn̩] ​

​

znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) kuleć, utykać (na jedną nogę)^[1]

(1.2) przen. nie pasować (np. o porównaniu)

odmiana:

(1.1-2)^[2] hink|en (hinkt), hinkte, gehinkt (haben/sein)^[3]

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Hinken n, Hinkender m, Hinkende ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

• por. humpeln
• zobacz też: hinken • nachhinken • hinterherhinken

źródła: