habituacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌxabʲituˈwaʦ̑ʲja], AS: [χabʹituu̯acʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• epenteza ł • akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) fizj. stopniowe zanikanie reakcji na powtarzający się lub trwający bodziec; zob. też habituacja w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik habituacja habituacje dopełniacz habituacji habituacji / przest. habituacyj[1] celownik habituacji habituacjom biernik habituację habituacje narzędnik habituacją habituacjami miejscownik habituacji habituacjach wołacz habituacjo habituacje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) przywykanie
- antonimy:
- (1.1) dyshabituacja
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. habituacyjny
- rzecz. habitus mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. habitare → mieszkać, śr.łac. habituatio → nawyk < łac. habitus → posiadany, stan, wygląd, odzież < łac. habeo → mieć[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) habituation
- czeski: (1.1) habituace ż
- francuski: (1.1) habituation ż
- hiszpański: (1.1) habituación ż
- portugalski: (1.1) habituação
- źródła:
- ↑
Hasło „habituacja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Hasło „habituacja” w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.