grab (język polski)
grab (1.1)
- wymowa:
- , IPA: [ɡrap], AS: [grap], zjawiska fonetyczne: wygł.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) dendr. drzewo lub krzew z rodziny Stylocerataceae o gładkiej, nieznacznie spękanej, popielatej korze; zob. też grab w Wikipedii
- (1.2) drewno grabu (1.1)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, forma fleksyjna
- (3.1) D. lm od: graba
czasownik, forma fleksyjna
- (4.1) 2. os. lp rozk. od: grabić
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik grab graby dopełniacz grabu / graba[2] grabów celownik grabowi grabom biernik grab graby narzędnik grabem grabami miejscownik grabie grabach wołacz grabie graby - (1.2)
przypadek liczba pojedyncza mianownik grab dopełniacz grabu / graba[2] celownik grabowi biernik grab narzędnik grabem miejscownik grabie wołacz grabie - (4.1) zob. grabić
- przykłady:
- (1.1) We wrześniu piorun uderzył w ten stary grab nad strumieniem.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) grab amerykański • grab Czonoskiego • grab Henry'ego • grab japoński • grab luźnokwiatowy • grab pospolity • grab sercowaty • grab szuszański • grab Turczaninowa • grab wschodni • grab zwyczajny
- synonimy:
- (1.2) grabina
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) drzewo
- (1.2) drewno
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Grabów mrz, grabina ż
- przym. grabowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- prasł. *grabъ / *grabrъ[3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) hornbeam; (1.2) hornbeam
- baskijski: (1.1) xarma
- białoruski: (1.1) граб m; (1.2) граб m
- bułgarski: (1.1) габър m; (1.2) габър m
- niemiecki: (1.1) Hainbuche ż; (1.2) Hainbuche ż
- szwedzki: (1.1) avenbok w, vitbok w; (1.2) avenbok w, vitbok w
- ukraiński: (1.1) граб m; (1.2) граб m
- wilamowski: (1.1) grapki m; (1.2) grapki m
- włoski: (1.1) carpine m, carpino m
- źródła:
- ↑ Jolanta Ignatowicz-Skowrońska, Motywy roślinne w slangu młodzieżowym i żargonie przestępczym, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 236.
- 1 2
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑
Hasło „grab” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
grab (język angielski)
czasownik przechodni
rzeczownik policzalny
- (2.1) porwanie
- (2.2) bud. chwytak
- odmiana:
- (1) grab, grabbed, grabbed, grabs, grabbing
- (2) lp grab; lm grabs
- przykłady:
- (1.1) Grab the horse by the bridle! → Chwyć konia za uzdę!
- (1.2) The mugger grabbed my bag and ran off. → Rabuś porwał moją torbę i uciekł.
- składnia:
- (1.1) grab at • grab by • grab from
- kolokacje:
- (1.1) grab suddenly • try to grab • manage to grab
- synonimy:
- (1.1) capture, grasp, seize, snatch
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- (1.1) grab attention • grab some sleep • grab some food • grab a chance
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.