furman (język polski)
furman (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈfurmãn], AS: [furmãn], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) człowiek powożący zaprzęgiem konnym, zwykle furmanką
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik furman furmani dopełniacz furmana furmanów celownik furmanowi furmanom biernik furmana furmanów narzędnik furmanem furmanami miejscownik furmanie furmanach wołacz furmanie furmani - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) woźnica, stangret, kuczer, wozak
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. furmanka ż, furmaneczka ż, fura ż, furka ż, furmanienie n, furmaństwo n, Furman m, Furmanów m, Furmaniec m, Furmany nmos
- czas. furmanić ndk.
- przym. furmański, furmankowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) niem. Fuhrmann[1][2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) carter, wagoner, driver
- hiszpański: (1.1) cochero m, carretero m
- jidysz: (1.1) שמײַסער m (szmajser)
- kaszubski: (1.1) kùczer m
- niemiecki: (1.1) Fuhrmann m
- nowogrecki: (1.1) καροτσέρης m, αμαξάς m
- rosyjski: (1.1) ямщик m, кучер m
- wilamowski: (1.1) fu̇rmon m, fürmaon m
- włoski: (1.1) vetturale m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.