flanc (język polski)

flance (1.1)
wymowa:
IPA: [flãnʦ̑], AS: [flãnc], zjawiska fonetyczne: nazal.
​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ogrod. sadzonka roślinna

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. lm od: flanca
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wzięłyśmy na targu trochę flanców pomidorów malinowych.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) flanca, rozsada, sadzonka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. flanca ż, flancowanie n
czas. flancować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Pflanze → roślina
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

flanc (język francuski)

wymowa:
IPA: /flɑ̃/ ​
​ ​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) bok[1]
(1.2) wojsk. flanka[1]
odmiana:
(1) lp flanc; lm flancs
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) le flanc droit → prawy bok • le flanc gauche → lewy bok
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1 2 Jolanta Sikora Penazzi, Krystyna Sieroszewska, Popularny słownik francusko-polski polsko-francuski, Wiedza Powszechna, Warszawa 2010, ISBN 978-83-214-1462-1, s. 293.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.