figurant (język polski)

wymowa:

IPA: [fʲiˈɡurãnt], AS: [fʹigurãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal. ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba zajmująca wysokie stanowisko, ale niesprawująca faktycznej władzy, niemająca wpływu na podejmowane decyzje

(1.2) daw. statysta teatralny

(1.3) polit. osoba będąca obiektem zainteresowania służb specjalnych

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	figurant	figuranci
dopełniacz	figuranta	figurantów
celownik	figurantowi	figurantom
biernik	figuranta	figurantów
narzędnik	figurantem	figurantami
miejscownik	figurancie	figurantach
wołacz	figurancie	figuranci

przykłady:

(1.1) W czasach rządów AWS (1997-2001) mówiono również o kierowaniu z tylnego siedzenia – ówczesny premier Jerzy Buzek miał być w istocie figurantem, a faktycznie rządem miał kierować przewodniczący „Solidarności” Marian Krzaklewski^[1].

(1.3) Za pomocą osobowych źródeł informacji i innych środków operacyjnych (np. podsłuchów) zbierano wszelkie informacje na temat figuranta^[2].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. figura ż, figurka ż

czas. figurować ndk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) figurehead
• bułgarski: (1.1) фигурант m
• francuski: (1.1) figurant m; (1.2) figurant m
• hiszpański: (1.2) figurante m

źródła:

figurant (język francuski)

wymowa:

IPA: /fi.ɡy.ʁɑ̃/

​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) statysta teatralny^[1][2]

(1.2) figurant^[1]

odmiana:

(1.1-2) lp figurant; lm figurants

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. figure ż

forma żeńska figurante ż

czas. figurer

związki frazeologiczne:

etymologia:

franc. figurer

uwagi:

źródła: