faktotum (język polski)
- wymowa:
- IPA: [fakˈtɔtũm], AS: [faktotũm], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) zaufana osoba, która posłusznie wypełnia wszystkie polecenia
- odmiana:
- (1.1) nieodm.,
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik faktotum faktotum dopełniacz faktotum faktotum celownik faktotum faktotum biernik faktotum faktotum narzędnik faktotum faktotum miejscownik faktotum faktotum wołacz faktotum faktotum - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) totumfacki, prawa ręka, popychadło
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. totumfacki m, totumfacka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. fac + totum (fac totum) → rób wszystko[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- węgierski: (1.1) faktótum
- źródła:
- ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.