esencja (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) kulin. stężony napar herbaciany[1]
- (1.2) wyciąg, wywar
- (1.3) istota, sedno[1]
- (1.4) filoz. istota rzeczy
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik esencja esencje dopełniacz esencji esencji / daw. esencyj celownik esencji esencjom biernik esencję esencje narzędnik esencją esencjami miejscownik esencji esencjach wołacz esencjo esencje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) esencja herbaciana
- (1.2) esencja octowa • esencja aromatyczna
- synonimy:
- (1.2) ekstrakt, koncentrat, wyciąg[2]
- (1.3) clou, istota, kwintesencja, meritum, sedno, sens, treść[2]
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. esencjonalny
- rzecz. kwintesencja ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. essentia[3] → istota, treść
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.3) essence
- karpatorusiński: (1.2) есенція ż
- rosyjski: (1.2) эссенция ż; (1.3) эссенция ż
- ukraiński: (1.2) есенція ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.