eponim (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɛˈpɔ̃ɲĩm], AS: [epõńĩm], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) jęz. słowo utworzone od nazwy własnej; zob. też eponim w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (2.1) hist. w starożytności: wysoko postawiony urzędnik, od którego imienia nazwano jego kadencję[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik eponim eponimy dopełniacz eponimu eponimów celownik eponimowi eponimom biernik eponim eponimy narzędnik eponimem eponimami miejscownik eponimie eponimach wołacz eponimie eponimy - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik eponim eponimi/eponimowie dopełniacz eponima eponimów celownik eponimowi eponimom biernik eponima eponimów narzędnik eponimem eponimami miejscownik eponimie eponimach wołacz eponimie eponimi/eponimowie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. eponimiczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. ἐπώνυμος[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) eponym
- baskijski: (1.1) eponimo
- francuski: (1.1) éponyme
- interlingua: (1.1) eponymo
- niemiecki: (1.1) Eponym
- portugalski: (1.1) epônimo
- rosyjski: (1.1) эпоним
- włoski: (1.1) eponimo
- źródła:
- 1 2
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.