egotyzm (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɛˈɡɔtɨsm̥], AS: [egotysm̦], zjawiska fonetyczne: wygł.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) psych. przesadne kierowanie własnej i cudzej uwagi na siebie, zajmowanie się tylko swoją osobą; zob. też egotyzm w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blm[1]
przypadek liczba pojedyncza mianownik egotyzm dopełniacz egotyzmu celownik egotyzmowi biernik egotyzm narzędnik egotyzmem miejscownik egotyzmie[2] wołacz egotyzmie[2] - przykłady:
- (1.1) Mój brat to dobry przykład osoby dotkniętej egotyzmem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) miłość własna, samolubstwo
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) egocentryzm
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. egotysta m, egotystka ż, egotyczka ż
- przym. egotyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. égotisme < łac. ego[3]
- uwagi:
- por. egocentryzm • egoizm • egoteizm
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) egotism
- białoruski: (1.1) эгатызм m, самаўлюбёнасць ż
- bułgarski: (1.1) еготизъм m
- francuski: (1.1) égotisme m
- rosyjski: (1.1) эготизм m, самовлюблённость ż
- sanskryt: (1.1) अस्मिता ż
- ukraiński: (1.1) самозакоханість ż
- włoski: (1.1) egotismo m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
- ↑ Stanisław Makowski, Romantyzm, WSiP, Warszawa 1995, s. 509.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.