dziwa (język polski)

wymowa:
IPA: [ˈʥ̑iva], AS: [ʒ́iva], zjawiska fonetyczne: zmięk.
​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) posp. kobieta dopuszczająca się nierządu, prostytutka
(1.2) posp. kobieta rozwiązła
(1.3) posp. kobieta atrakcyjna seksualnie, wręcz o wyzywającym wyglądzie
(1.4) posp. dziewczyna niezgrabna, nieobyta towarzysko
(1.5) środ. przestępców pomocnica kieszonkowca, która odwraca uwagę podczas kradzieży[1]
(1.6) środ. karc. dama (karta)[1]
odmiana:
(1.1-6)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziwka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
derywat wsteczny od pol. dziwka[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 3 Hasło „dziwa” w: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, red. Halina Zgółkowa, t. 10, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań 1994-2005, ISBN 83-900203-3-5, s. 197.

dziwa (język cziczewa)

wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) wiedzieć
(1.2) znać
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.