dywanik (język polski)
dywanik (1.1)
- wymowa:
- IPA: [dɨˈvãɲik], AS: [dyvãńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zdrobn. od: dywan
- (1.2) mały kawałek dywanu, najczęściej do położenia w łazience lub obok łóżka
- (1.3) bud. górna, ścieralna warstwa drogi asfaltowej, wykonana z asfaltobetonu lub smołobetonu
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dywanik dywaniki dopełniacz dywanika dywaników celownik dywanikowi dywanikom biernik dywanik dywaniki narzędnik dywanikiem dywanikami miejscownik dywaniku dywanikach wołacz dywaniku dywaniki - przykłady:
- (1.2) To był taki prosty dywanik, mama uszyła go z kawałków (…)[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dywan m
- przym. dywanowy, dywanikowy
- związki frazeologiczne:
- pójść na dywanik • wylądować na dywaniku • wezwać na dywanik
- etymologia:
- (1.1-3) pol. dywan + -ik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: dywan
- angielski: (1.2) area rug
- czeski: (1.2) kobereček m
- francuski: (1.2) carpette ż
- niemiecki: (1.2) Läufer m
- rosyjski: (1.1) коврик m; (1.2) коврик m
- słowacki: (1.2) predložka ż
- turecki: (1.2) halı
- źródła:
- ↑ Bolesław Prus: Emancypantki
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.