drwić (język polski)

wymowa:
IPA: [drvʲiʨ̑], AS: [drvʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) szydzić z kogoś, wyśmiewać, kpić, lekceważyć kogoś lub coś
odmiana:
(1.1) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Uczę się bez gniewu żyć choć ciągle ze mnie drwią.[1]
(1.1) Wszyscy drwią z samochwalców, a jednak im blaga w życiu pomaga.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. drwienie n, drwina ż, drwinka ż
przym. drwiący
przysł. drwiąco
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) jeer, mock
  • arabski: (1.1) استهزأ
  • esperanto: (1.1) moki
  • interlingua: (1.1) irrider
  • japoński: (1.1) 嘲る (あざける, azakeru), 嘲笑う (あざわらう, azawarau), 嘲笑する (ちょうしょうする, chōshō suru)
  • niemiecki: (1.1) spotten
  • portugalski: (1.1) zombar
  • rosyjski: (1.1) насмехаться
  • szwedzki: (1.1) gäckas, gyckla, raljera
źródła:
  1. W. Waglewski: Faza
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „drwić” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.