dobytek (język polski)
- wymowa:
- IPA: [dɔˈbɨtɛk], AS: [dobytek]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) wszystko, co się posiada
- (1.2) przest. bydło, zwierzęta domowe
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dobytek dobytki dopełniacz dobytku dobytków celownik dobytkowi dobytkom biernik dobytek dobytki narzędnik dobytkiem dobytkami miejscownik dobytku dobytkach wołacz dobytku dobytki - przykłady:
- (1.1) Na ławce leżał luj, a obok w wózku stał cały jego dobytek.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) majątek, mienie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dobytczę n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- esperanto: (1.1) havaĵo
- hiszpański: (1.1) bienes m lm, patrimonio m; (1.2) ganado m (que alguien posee)
- karaimski: (1.1) наамат
- rosyjski: (1.1) имущество n
- szwedzki: (1.1) effekt w
- włoski: (1.1) effetti personali m
- źródła:
dobytek (język czeski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski żywotny
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.