diuna (język polski)
diuna (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈdʲjũna], AS: [dʹi ̯ũna], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) ruchoma wydma na wybrzeżu morskim powstała przez nawiewanie piasku
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik diuna diuny dopełniacz diuny diun celownik diunie diunom biernik diunę diuny narzędnik diuną diunami miejscownik diunie diunach wołacz diuno diuny - przykłady:
- (1.1) Diuna powoli przesuwała się na wschód.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) wydma
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Düne, ze średniohol dune[1]; niderl. duin
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) dune
- duński: (1.1) klit w, sandklit w
- fiński: (1.1) dyyni
- francuski: (1.1) dune ż
- hiszpański: (1.1) duna ż
- niemiecki: (1.1) Düne ż
- nowogrecki: (1.1) αμμόλοφος m
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 51.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.