deponent (język polski)
- wymowa:
- IPA: [dɛˈpɔ̃nɛ̃nt], AS: [depõnẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) ekon. firma lub organizacja posiadająca depozyt
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik deponent deponenci dopełniacz deponenta deponentów celownik deponentowi deponentom biernik deponenta deponentów narzędnik deponentem deponentami miejscownik deponencie deponentach wołacz deponencie deponenci depr. M. i W. lm: (te) deponenty - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) depozytor
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. deponować ndk., zdeponować dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. deponens → składający
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
deponent (język angielski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik policzalny
- (1.1) praw. zaprzysiężony świadek
- (1.2) gram. czasownik przyjmujący formę strony biernej, ale mający znaczenie czynne lub zwrotne
- odmiana:
- (1.1-2) lp deponent; lm deponents
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. deponens
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.