demobilizacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌdɛ̃mɔbʲilʲiˈzaʦ̑ʲja], AS: [dẽmobʹilʹizacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) rozbrojenie, przejście sił zbrojnych państwa ze stanu wojennego do stanu pokojowego
- (1.2) zwalnianie odbywających czynną służbę wojskową do rezerwy
- (1.3) przen. utrata motywacji do działania
- odmiana:
- (1.1-3) [1]
przypadek liczba pojedyncza mianownik demobilizacja dopełniacz demobilizacji celownik demobilizacji biernik demobilizację narzędnik demobilizacją miejscownik demobilizacji wołacz demobilizacjo - przykłady:
- (1.2) Rząd Rwandy planuje demobilizację wielu żołnierzy.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1-3) mobilizacja
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. demobilizować
- rzecz. demobilizowanie n
- przym. demobilizacyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) demobilization; (1.2) demobilization
- baskijski: (1.1) desmobilizazio; (1.2) desmobilizazio; (1.3) desmobilizazio
- białoruski: (1.1) дэмабілізацыя ż; (1.2) дэмабілізацыя ż; (1.3) дэмабілізацыя ż
- duński: (1.2) demobilisering w
- francuski: (1.1) démobilisation ż
- hiszpański: (1.1) desmovilización ż; (1.2) desmovilización ż
- nowogrecki: (1.1) αποστράτευση ż; (1.2) αποστράτευση ż
- rosyjski: (1.1) демобилизация ż; (1.2) демобилизация ż; (1.3) демобилизация ż
- szwedzki: (1.1) demobilisering w; (1.2) demobilisering w
- turecki: (1.2) terhis
- ukraiński: (1.1) демобілізація ż; (1.2) демобілізація ż; (1.3) демобілізація ż
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.