ciągnik (język polski)
ciągnik (1.1)
ciągnik (1.1) wojskowy
ciągnik (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈʨ̑ɔ̃ŋʲɟɲik], AS: [ćõŋʹǵńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ą
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) mot. pojazd mechaniczny o dużej sile pociągowej, napędzany silnikiem spalinowym
- (1.2) roln. traktor
- (1.3) techn. część wrębiarki górniczej
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ciągnik ciągniki dopełniacz ciągnika ciągników celownik ciągnikowi ciągnikom biernik ciągnik ciągniki narzędnik ciągnikiem ciągnikami miejscownik ciągniku ciągnikach wołacz ciągniku ciągniki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) jechać ciągnikiem • prowadzić / uruchomić / naprawić ciągnik
- (1.2) jechać ciągnikiem • prowadzić / uruchomić / naprawić ciągnik
- synonimy:
- (1.2) traktor
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ciągnięcie n
- czas. przyciągać, ciągnąć ndk.
- przym. ciągnikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1-3) pol. ciągnąć
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: traktor
- bułgarski: (1.1) влекач m
- estoński: (1.1) veduk; (1.2) traktor
- kazachski: (1.1) тартқыш
- niemiecki: (1.1) Zugmaschine ż
- rosyjski: (1.1) тягач m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.