burt (język polski)
burt (1.1) żaglowca
burty (1.2)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
rzeczownik, rodzaj żeński, forma fleksyjna
- (2.1) D. lm od: burta
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik burt burty dopełniacz burta / burtu burtów celownik burtowi burtom biernik burt burty narzędnik burtem burtami miejscownik burcie burtach wołacz burcie burty - przykłady:
- (1.1) Łódź stała zwrócona przodem do baryłki, a prawym burtem do matni[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) burta
- (1.2) borta, naszywka, lamówka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) śdn. bort
- (1.2) niem. Borte[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: burta
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: borta
- źródła:
- ↑ Jerzy Bandrowski, Na polskiej fali (wyd. 1935)
- ↑
Hasło „burt-II” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.