brodacz (język polski)
brodacze (1.1)
brodacz (2.1)
brodacz (2.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈbrɔdaʧ̑], AS: [brodač]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (2.1) kynol. pies rasy sznaucer miniaturowy, dawniej nazywany brodaczem monachijskim
- (2.2) ornit. Capitonidae[1], ptak z rodziny brodaczy; zob. też brodacze (rodzina ptaków) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik brodacz brodacze dopełniacz brodacza brodaczy / brodaczów[2] celownik brodaczowi brodaczom biernik brodacza brodaczy / brodaczów[2] narzędnik brodaczem brodaczami miejscownik brodaczu brodaczach wołacz brodaczu brodacze - (2.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik brodacz brodacze dopełniacz brodacza brodaczy / brodaczów[2] celownik brodaczowi brodaczom biernik brodacza brodacze narzędnik brodaczem brodaczami miejscownik brodaczu brodaczach wołacz brodaczu brodacze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. broda ż, bródka ż
- forma żeńska brodaczka ż
- przym. brodaty
- czas. brodacieć
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. broda + -acz
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) барадач m
- niemiecki: (1.1) Bartträger m; (2.1) Schnauzer m
- rosyjski: (1.1) бородач m
- źródła:
- ↑
Hasło „Capitonidae” w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia. - 1 2 3 Hasło „brodacz” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.