brandzel (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈbrãnʣ̑ɛl], AS: [brãnʒel], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) obuw. skórzane, wewnętrzne połączenie wierzchu buta z jego spodem
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. brandzlowy
- czas. branzlować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Brandsohle[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 38.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.