bon ton (język polski)
- wymowa:
- ‹bą tą›
-
- znaczenia:
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) przest./żart.[1] dobry, właściwy ton; przykładny, nienaganny sposób bycia według przyjętych zasad towarzyskich
- odmiana:
- (1.1)[2] blm;
przypadek liczba pojedyncza mianownik bon ton dopełniacz bon tonu celownik bon tonowi biernik bon ton narzędnik bon tonem miejscownik bon tonie wołacz bon tonie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. bon + ton → dobry + ton
- uwagi:
- (1.1) zob. savoir-vivre
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Hasło „bon ton” w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
- ↑ fragment publikacji „Polski bez błędów. Poradnik językowy dla każdego” Wydawnictwa Szkolnego PWN (autorstwa Magdaleny Tytuły, Marty Łosiak) na stronie zapytaj.onet.pl
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.