blich (język polski)
- wymowa:
- IPA: [blʲix], AS: [blʹiχ], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) przest. miejsce bielenia płótna; zob. też blich w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik blich blichy dopełniacz blichu blichów celownik blichowi blichom biernik blich blichy narzędnik blichem blichami miejscownik blichu blichach wołacz blichu blichy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. blicharz, blichownia
- czas. blichować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Bleiche[2][3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „blich” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ Hasło „blich” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 36.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.