binominalny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌbʲĩnɔ̃mʲĩˈnalnɨ], AS: [bʹĩnõmʹĩnalny], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
przymiotnik relacyjny
- (1.1) mający dwa imiona albo dwie nazwy, złożony z dwóch imion lub nazw[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik binominalny binominalna binominalne binominalni binominalne dopełniacz binominalnego binominalnej binominalnego binominalnych celownik binominalnemu binominalnej binominalnemu binominalnym biernik binominalnego binominalny binominalną binominalne binominalnych binominalne narzędnik binominalnym binominalną binominalnym binominalnymi miejscownik binominalnym binominalnej binominalnym binominalnych wołacz binominalny binominalna binominalne binominalni binominalne nie stopniuje się - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) binominalne nazewnictwo gatunków
- synonimy:
- (1.1) dwuimienny
- antonimy:
- (1.1) jednoimienny
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. bis = dwa razy + łac. nominalis = dotyczący imienia
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) binomial
- esperanto: (1.1) dunoma
- źródła:
- ↑
Hasło „binominalny” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.