bindaż (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈbʲĩndaʃ], AS: [bʹĩndaš], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.• nazal.
- homofon: bindasz
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) hist. ogrod. parkowa aleja kryta kratownicą stanowiącą stelaż dla gałęzi drzew lub pnączy; zob. też bindaż w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bindaż bindaże dopełniacz bindaża bindaży celownik bindażowi bindażom biernik bindaż bindaże narzędnik bindażem bindażami miejscownik bindażu bindażach wołacz bindażu bindaże - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) berso, kolebka, chłodnik
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) niem. Bindwerk[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 34.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.