belesen

belesen (język niemiecki)

przymiotnik

odmiana:

(1.1)

(zob. deklinacja przymiotnikowa)		liczba pojedyncza			liczba mnoga
przypadek	deklinacja	m	ż	n	m ż n
Nom.	słaba mieszana mocna	der belesene ein belesener belesener	die belesene eine belesene belesene	das belesene ein belesenes belesenes	die belesenen belesenen belesene
Gen.	słaba mieszana mocna	des belesenen eines belesenen belesenen	der belesenen einer belesenen belesener	des belesenen eines belesenen belesenen	der belesenen belesenen belesener
Dat.	słaba mieszana mocna	dem belesenen einem belesenen belesenem	der belesenen einer belesenen belesener	dem belesenen einem belesenen belesenem	den belesenen belesenen belesenen
Akk.	słaba mieszana mocna	den belesenen einen belesenen belesenen	die belesene eine belesene belesene	das belesene ein belesenes belesenes	die belesenen belesenen belesene

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Belesenheit ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.